meowwarattada.com

MEOWWARATTADA WEBBOARD

Please login or register.

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
การค้นหาขั้นสูง  

ข่าว:

ผู้เขียน หัวข้อ: การสูญเสียลูกสาวสุดที่รัก..การจากไปอย่างไม่มีวันกลับ  (อ่าน 5137 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

utangon.ut

  • บุคคลทั่วไป
ตอนนี้เศร้าใจเหลือเกิน ทุกข์ใจมากเหลือเกินค่ะ พึ่งสูญเสียลูกสาวไปด้วยวัยเพียง 16 ปีเท่านั้น ลูกสาวป่วยเป็นโรคมะเร็งกระดูกค่ะ เเกจากไปเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2556 หลังจากที่เราพยายามดิ้นรนรักษามาตลอดระยะเวลา 2 ปี ลูกเป็นเด็กที่เข้มเเข็งมากค่ะเเกไม่เคยบ่นไม่เคยท้อเลย ไม่เคยร้องให้งอเเงให้เห็น ตรวจรู้ว่าเป็นโรคร้ายตอนที่ลูกพึ่งเริ่มเรียนมัถยมปลายได้เเค่2อาทิตย์ หลังจากนั้นก็ต้องหยุดเรียนเลยเพราะต้องเริ่มขั้นตอนการรักษา เริ่มจากให้ครีโม เเพ้จนผมร่วงหมดศรีษะตอนนั้นสงสารลูกจับใจ เด็กกำลังโตวัยกำลังเรียนกำลังคบเพื่อนเเต่ต้องมานอนอยู่กับบ้าน อยู่กับโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวลูกสาวเป็นเด็กดีมากค่ะคุณครูเเละเพื่อนๆรักเค้ามาก เป็นเด็กมีมารยาทมีน้ำใจเเละชอบช่วยเหลือผู้อื่น ครอบครัวเราชอบทำบุญค่ะเเกก็เลยเข้าวัดเข้าวาตั้งเเต่เด็ก โรคมะเร็งเป็นโรคเวรโรคกรรมจริงๆค่ะ เซลล์ของมันไม่ยอมเเพ้ต่อครีโม จนต้องยอมตัดขาเมื่อเดือน พฤษภาคม 2556 นี้เองค่ะเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจอีกครั้งหมอบอกว่ามะเร็งลุกลามไปที่ปอด ต้องรักษาที่ปอดต่อ ตอนนั้นใจเเทบขาดเมื่อได้ยินเเบบนั้นคิดอยู่เเค่ว่าทำไมเรื่องเเบบนี้ต้องมาเกิดกับลูกของเรา ลูกที่เป็นเด็กดีเหลือเกินสงสารลูกมากค่ะเรา3คนพ่อเเม่ลูกอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเเทบจะไม่ได้ทำงาน พยายามหาหนทางที่จะรักษาเค้า ทั้งให้ครีโม ทั้งสมุนไพรไทย สมุนไพรจีน ใครเเนะนำว่าที่ไหนดีก็ไปหมด ให้ครีโมทั้งหมด3ครั้งค่ะจนหมอบอกว่าไม่ต้องให้เเล้วเพราะตัวมะเร็งไม่หยุดมันยังคงโตขึ้นเรื่อยๆเราก็ไม่เคยย้อท้อค่ะ หายาสมุนไพรมาให้ลูกกินลูกมีความอดทนเหลือเกินค่ะไหนจะทนกับผลข้างเคียงของครีโม ทนกับร่างกายที่มีขาเเค่ข้างเดียว ทนกับขั้นตอนการรักษาทั้งเข็มทั้งยาเชื่อไหมคะเวลาไปนอนให้ครีโมเเต่ละครั้ง เเขนของลูกจะมีเเต่รอยเข็มเพราะตัวยาทำให้เส้นเลือดเปราะวันๆนึงโดนเจาะไม่รู้กี่ครั้ง เเต่เเกก็ไม่เคยบ่นไม่เคยงอเเง ตลอดระยะเวลา5เดือนหลังจากรู้ว่ามะเร็งลามไปที่ปอดลูกไม่เคยเเสดงท่าทีว่าจะยอมเเพ้เลยค่ะยังคงสดใส ร่าเริง กินอิ่ม นอนหลับ เเกยังคงมีความหวังว่าจะหายจากโรคร้ายลูกเคยถามฉันว่าถ้าได้ขาเทียมเเล้วเเกจะไปโรงเรียนได้เมื่อไหร่ เเบบนี้หน่ะหรอคะเป็นความต้องการของคนเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย มันเร็วมากค่ะ อาการของมันเริ่มเเสดงออกให้ลูกสาวต้องทรมารอีกครั้ง เเกหายใจติดขัด เหนื่อย เริ่มกินไม่ค่อยได้เพราะไออยู่ตลอดเวลาเเทบจะไม่ได้นอน อาการทรุดลงเร็วมากค่ะต้องซื้อถังอ๊อกซิเจนมาไว้ที่บ้านเลย ตอนนั้นนั่งเฝ้าลูกอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืนสงสารลูกจับใจบอกกับลูกว่าถ้าเเม่เจ็บเเทนได้เเม่ก็ยอม จนเมื่อวันที่11 ตุลาคม 2556 ลูกสาวมีอาการเเย่ลงอ๊อกซิเจนช่วยไม่ได้เเล้ว ดิฉันกับสามีรีบพาลูกไปโรงพยาบาลที่ทันทีค่ะ พอไปถึงหมอต้องให้ใส่ท่ออ๊อกซิเจนเข้าไปที่ปอดโดยตรงเลย เเกทรมานมากค่ะเพราะต้องใส่สายยางอาหารด้วย เเกบ่นเจ็บคอตลอดกินข้าวกินน้ำไม่ได้เลย ถ้าจะกินก็ต้องให้ทางสายยาง จะคุยอะไรก็ต้องเขียนเอาเพราะพูดไม่ได้ ลูกบอกว่าเหนื่อยตลอดเวลาไม่มีเเรงเลย ตลอดเวลาเรา3คนพ่อเเม่ลูกจับมือกันไว้ตลอดกอดกันตลอด พยายามบอกลูกว่า อดทนหน่อยนะลูกถ้าหนูหายใจได้เองเเล้วหมอจะเอาท่อออกเเล้วหนูก็จะกินได้กลับบ้านได้ บอกกับลูกเเบบนั้นเเต่ต้องเเอบไปร้องให้ในห้องน้ำของโรงพยาบาลตลอด ลูกทรมานอยู่7วันค่ะหมอโทรมาบอกตอนตี1ของวันที่18 ตุลาคมว่าลูกหายใจอ่อนลงเรื่อยๆให้รีบไปโรงพยาบาล เสียใจมากที่สุดในชีวิตค่ะ เเกจากไปตอนตี2:55 ไปไม่ทันได้ล่ำลาได้ดูใจลูกเลย หมอบอกว่าเเกไม่ทรมานหลับไปเฉยๆ เชื่อไหมคะว่าลูกส่งข้อความมาทางไลน์ตอน5ทุ่มว่าเหนื่อยเหมือนเป็นคำล่ำลาครั้งสุดท้าย ตอนไปถึงเตียงเเกยังไม่อยากเชื่อเลยค่ะว่าลูกได้จากเราไปเเล้วจริง ลูกนอนกอดตุ๊กตาที่พึ่งซื้อไปให้ก่อนเเกจะเสียเเค่วันเดียว ลูกเหมือนคนนอนหลับค่ะตอนนั้นใจเเทบขาดเสียใจเหลือเกินได้เเต่ถามลูกว่าทำไมไม่รอเเม่ก่อน ทำไม ทำไมอยู่อย่างนั้น เสียใจเหลือเกินค่ะที่ไม่ได้ล่ำลากันไม่ทันได้ดูใจกันเลย ตั้งเเต่วันที่ลูกจากไปจนจะครบทำบุญ100วันที่ 19ตุลาคมที่จะถึงนี้ค่ะไม่เคยฝันเห็นลูกเลยไม่เคยมาให้เห็น ทุกวันนี้คุยกับลูกทุกวันของใช้ของเค้าห้องของเค้ายังคงเหมือนเดิมทุกอย่างบอกกับลูกอยู่ตลอดว่าให้มาหาเเม่บ้างเพราะคิดถึงเหลือเกินเเต่ก็ไม่เคยฝันถึงเลยค่ะ มีเเต่คนบอกว่าลูกคงไปสบายเเล้วคงไปสู่ภพภูมิที่ดี ทุกวันนี้ทำบุญให้ลูกตลอดค่ะทั้งสร้างพระ ใส่บาตรทุกวันทำสังฆทานเเทบจะทุกอาทิตย์ค่ะ ตอนนี้มองไปทางไหนก็นึกถึงเเต่หน้าลูกร้องให้ทุกวันไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตตัวเองเเล้วค่ะ มันทรมานเหลือเหลือเกิน
บันทึกการเข้า

POO

  • Sr. Member
  • ****
  • กระทู้: 304
    • ดูรายละเอียด
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ คุณ utangon.ut   เข้มแข็งให้มากๆนะคะ  เพื่อคนรอบๆข้างเราอีกหลายคนจะได้ไม่ต้องทุกข์ใจไปกับเราอีก
การที่คนเราต้องจากกันนั้นมันเป็นเรื่องแน่นอนที่สุดค่ะ   เวลาเป็นสิ่งที่ช่วยเราได้ดีที่สุดค่ะ  พี่เหมียวเคยพูดไว้หลายครั้งในบ้านหลังนี้ในเรื่องความทุกข์ที่เกิดจากการพลัดพรากคล้ายๆกันนี้  ว่ายิ่งรักมากเท่าไหร่  ก็ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น และทุกคนมีกรรมเป็นของตัวเอง ไม่มีใครช่วยใครได้เจ็บทุกข์แทนใครได้ ธรรมะสอนให้เราอย่ายึดติด เราเกิดมาคนเดียว ตายก็ตายคนเดียว  รู้ว่าทำใจได้ยากมากๆๆ  แต่ก็ต้องพยายามให้มากๆค่ะ   ลองหาอ่านหนังสือธรรมะ   สวดมนต์ หรือลองไปปฎิบัติวิปัสสนาดูนะคะ  อาจจะช่วยให้ทุกข์น้อยลง  ทำใจได้เร็วขึ้น   ให้เราคิดว่ายิ่งถ้าเราทุกข์ใจมากเท่าไหร่ น้องเค้าก็คงจะทุกข์มากเท่านั้นนะคะ ที่เค้าเห็นเราเป็นแบบนี้    พยายามนะคะ เข้มแข็งให้เร็วที่สุดเพื่ออีกหลายๆคนจะได้ไม่ต้องทุกข์ใจไปกับเรา ใช้ธรรมะนำทางนะคะ  ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ
บันทึกการเข้า

utangon.ut

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณมากเหลือเกินค่ะ สำหรับคำเเนะนำจากคุณเหมียว ตอนนี้ที่พึ่งที่ดีที่สุดก็คงเป็นธรรมมะเท่านั้นเเหล่ะค่ะ มีเเต่คนพูดว่าเวลาจะช่วยเยียวยารักษาใจ เเต่ดูเหมือนมันจะใช้ไม่ได้สำหรับดิฉันเลยค่ะเพราะนับวันก็ยิ่งคิดถึง ยิ่งโหยหาอาลัยอาวรณ์มากขึ้นทุกๆวันค่ะจิตใจมันสับสนวุ่นวายเหลือเกินค่ะ ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเพราะมันเกิดขึ้นเร็วเหลือเกิน หน้าลูก เสียงหัวเราะของลูก ยังคงก้องอยู่ในหูอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรก็คิดถึงอยู่เเต่หน้าเค้า เพราะเราสามคนพ่อเเม่ลูกจะอยู่ด้วยกันเเทบจะตลอดเวลานอกจากเวลาไปทำงาน ไปไหนก็จะไปด้วยกันตลอดค่ะ
บันทึกการเข้า

iusize

  • บุคคลทั่วไป
น่าสงสารมากเลยอ่ะค่ะ
บันทึกการเข้า

utangon.ut

  • บุคคลทั่วไป
ขอขอบคุณธรรมะดีๆเเละเเง่คิดดีๆของคุณเหมียวเเละเพื่อนๆสมาชิกทุกๆท่านค่ะ ที่รู้จักบ้านหลังนี้ได้เพราะทุกข์ค่ะ ความทุกข์จากการสูญเสียลูกสาวที่รักยิ่ง เเต่ทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมชมบ้านหลังนี้เเละได้อ่านเเง่คิดดีๆทำให้ตระหนักได้ว่าไม่ได้มีเราเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับความทุกข์ เเต่ยังมีผู้คนมากมายที่ต้องพลัดพรากจากคนที่เรารักเหมือนกัน เเตกต่างกันเเค่ช้ากับเร็วเเค่นั้นเองยิ่งรักมากก็ยิ่งทุกข์มาก เป็นสัจธรรมของมนุษย์
บันทึกการเข้า

MiMee

  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 729
    • ดูรายละเอียด
สวัสดีค่ะ แว๊บมาให้กำลังใจค่ะ สู้ๆนะคะ ...

กำลังจะเข้าศูนย์ จะแผ่เมตตาให้น้องด้วยค่ะ

สู้...สู้

บันทึกการเข้า

utangon.ut

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณมากนะคะคุณ MiMee ที่เเวะเข้ามาให้กำลังใจค่ะ จากกันเเค่กายเท่านั้นเค้ายังคงอยู่ในใจตลอดเวลา ทุกๆลมหายใจค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะที่จะช่วยเเผ่เมตตาให้น้องเค้า น้องเค้าชื่อ พิชชาภา พงษ์นารอด ค่ะ
บันทึกการเข้า

chooky

  • Full Member
  • ***
  • กระทู้: 151
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ อยากบอกว่าเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่ค่ะ เคยสูญเสียน้องที่รักมากไปก่อนวัยอันควร ธรรมะเป็นที่พึ่งและเวลาค่ะ น้องน่ารักมากค่ะ
บันทึกการเข้า

utangon.ut

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณมากนะคะสำหรับกำลังใจจากคุณ chooky ทุกวันนี้รู้สึกท้อแท้เเละเศร้าใจเหลือเกินค่ะ คิดถึงลูกทุกลมหายใจยิ่งคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ยินเสียงของเค้าอีกต่อไปเเล้วก็ยิ่งทรมานใจเหลือเกิน มีลูกสาวเพียงคนเดียวค่ะรักเค้ามากพอไม่มีเค้าเเล้วเหมือนใจเราหายไปด้วย ไม่มีเเรงใจจะดำเนินชีวิตเลยค่ะ ทุกวันนี้พยายามพึ่งธรรมมะค่ะ พยายามใช้ธรรมมะช่วยนำทางเพราะว่าชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไปค่ะ คงเป็นกรรมของเราที่ต้องเกิดมาเเล้วต้องพลัดพรากจากลูกค่ะ
บันทึกการเข้า

MiMee

  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 729
    • ดูรายละเอียด
สวัสดีค่ะ คุณ utangon.ut .. รูปน้องน่ารักมากค่ะ

เราได้แผ่เมตตาให้น้องแล้วนะคะ และขอให้ คุณ utangon.ut แข็งแรงไวๆนะคะ

คุณ utangon.ut สนใจและมีเวลาไปเข้าคอร์สมั้ย เราจะไปอีกทีที่ลำพูน สีมันตะ วันที่ 26-6 เม.ย.ค่ะ ไปเป็นธรรมบริกร

ชวนค่ะชวนไปด้วยกัน  :) .. ถ้าเวลาตรงกันก็ไปนะคะ เราไปปฏิบัติก็ทั้งเพื่อตัวเราเอง และเพื่อน้อง ได้รับเต็มๆค่ะ
บันทึกการเข้า