meowwarattada.com

MEOWWARATTADA WEBBOARD

Please login or register.

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
การค้นหาขั้นสูง  

ข่าว:

ผู้เขียน หัวข้อ: ทำไมคนเราถึงทำร้ายจิตใจกันได้ขนาดนี้ ...สภาพใจแย่มากค่ะ  (อ่าน 5565 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

sarinn

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 2
    • ดูรายละเอียด
หนูกับเค้าคบกันมาเข้าปีที่6แล้วค่ะ ...เราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนปีมหาลัยเลย เราเข้ากันได้ดีมากๆ สนิทกัน ช่วยเหลือกันทุกอย่าง เรารู้สึกว่าเค้าเป็นที่พึ่งทางใจ ให้เรารู้สึกดีมาโดยตลอด เพราะเราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ เค้าไม่ใช่คนเจ้าชู้ ทำให้เราไว้ใจเค้าเรื่องนี้มากๆ จนเราเรียนจบกัน ก็ต้องต่างคนต่างทำงาน เลยไม่ค่อยมีเวลาเจอกันค่ะ ห่างๆกันบ้างเป็นระยะ แต่คุยกันตลอด แต่เราและเค้าไปมาหากันที่บ้าน พ่อแม่รับรู้กันหมด วางแผนอนาคตกันจริงจัง แต่มาวันหนึ่งเค้ามาบอกเราว่า เค้าแอบคุยกับผู้หญิงที่ทำงานในออฟฟิศเดียวกันค่ะ ผญคนนี้เค้าบอกน่ารัก สเป็คเค้าเลย มีแต่คนจีบ แต่ผู้หญิงไม่สน แต่พอได้คุยกับเค้าผู้หญิงคนนั้นก็สนใจและชอบคนของเรา ทั้งๆที่รู้ว่ามีแฟนแล้วนะคะ เค้าเลยยอมลดความอ้วน และเลิกบุหรี่ เพื่อให้ผู้หญิงคนนี้มาสนใจค่ะ เพราะผญ.คนนี้ไม่ชอบ ทั้งๆที่ตลอดเวลาที่คบกัน เราไม่เคยขอให้เค้าเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อเราเลย เรายอมรับในตัวเข้าได้ทุกอย่าง...
 เหมือนเค้าพยายามจะให้หนูไปจากเค้าเอง เค้าบอกหนูตลอดว่าเค้าคุยกันและไปกินข้าวกัน แต่หนูรักเค้า เลยไม่ได้โวยวายค่ะ ไม่ขอให้เลือก แต่ว่าให้เค้าลองคิดอีกที ให้โอกาสค่ะ เพราะคิดว่ามันคงเป็นแค่กิ๊กั๊กกันธรรมดา ตามประสาผู้ชาย เราก็ดีกับเค้าทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เลยในตอนนั้น รั้งเค้าไว้ เค้าเองก็ตัดสินใจเลือกเรา... แต่สุดท้ายเค้าก็บอกว่ารักคนนั้นไปแล้ว ขอเลิกกับเรา ไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมเค้าถึงทำร้ายจิตใจคนที่คบกันมา ยอมให้เราเจ็บ มากกว่าตัดใจจากคนนั้น และเค้าก็คบกันเป็นแฟนแล้วค่ะ เพิ่งเลิกกับเราไปเองไม่ถึงเดือน เค้าเปลี่ยนไปจากคนเดิมที่เรารู้จักเลย แย่มาก ทำใจไม่ได้เลยค่ะ คิดถึงเค้าตลอด เค้าก็หายไปเลยค่ะ  :'(  ทุกคนรอบข้างไม่คิดว่าเค้าจะเป็นแบบนี้เลยด้วยซ้ำอ่ะ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเค้าอาจจะแอบคุยกันมานานแล้ว แต่เพิ่งบอกเรารึเปล่า เพราะเพิ่งมารู้ตอนหลังว่าเค้าแอบมองคนนี้มานานแล้ว ...เจ็บตรงที่เราไว้ใจเค้าค่ะ
 ...เล่ามายาว พี่เหมียวช่วยหน่อยค่ะ เห็นคนโพสเรื่อง สมการความสุข และสมการความรัก เป็นอย่างไรคะ  อ่อ..ไปบวชมาแล้วค่ะ ช่วยได้ระยะนึง แต่กลับมาก็เป็นอีก ...ขอบคุณค่ะ ช่วยหนูหน่อยค่ะ
บันทึกการเข้า

Joy joy

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 15
    • ดูรายละเอียด
เดี๋ยวพี่เหมียวคงมาตอบนะคะ ขอแจม ^^

คนเรานั้นยากแท้หยั่งถึงค่ะ มันก็เป็นแบบนี้เอง ตามแต่ธรรมชาติของคน อุปนิสัย และปัจจัยที่ทำให้เกิดเหตุ

ปัจจัยมันคงเกื้อหนุนพอดีน่ะค่ะ ความรักที่ผ่านเวลามานาน มันเป็นความสบายใจที่ได้คบหา เหมือนเพื่อนที่เข้าอกเข้าใจ แต่ความรัก ความต้องการแบบปิ๊งกัน มันรุนแรง ฉูดฉาด เย้ายวนมากกว่ากัน  แฟนน้องเค้าคงเป็นแบบนั้นน่ะค่ะ

เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็คงต้องทำใจให้ยอมรับความเป็นจริงก่อนอะค่ะ ทำใจว่า เราเลิกกันแล้ว... อดีตที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นอย่างไร มันผ่านไปแล้ว  ปัจจุบัน ณ ตอนนี้ คือเค้าไปรักคนอื่น และเราไม่ได้คบกันอีกต่อไปแล้ว.. และยอมรับว่า เราเจ็บ เราเสียใจ และเราก็โกรธเขา ความรู้สึกมันจะวนเวียนไปแบบนี้ เดี๋ยวโกรธ เดี๋ยวเสียใจ เดี๋ยวดีขึ้น เดี๋ยวแย่ลง เป็นอาการปรกติของคนอกหักนะคะ

แต่ถ้าทำใจยอมรับความจริงได้  มันก็จะดีขึ้นได้เอง โดยไม่ทรงๆ ทรุดๆ  แต่ว่า ต้องยอมรับว่า ความผูกพันยิ่งนาน ยิ่งใช้เวลานานในการเยียวยาเช่นกัน ยอมรับ แต่หวังให้มันหายเร็วๆ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ยกตัวอย่างอย่างคนลดความอ้วน อยู่มาวันหนึ่ง ก็ยอมรับว่าตัวเองอ้วนไปนะ.. ต้องลดแล้วล่ะ เพราะไม่ดีต่อสุขภาพ  แต่ก่อนวันที่จะยอมรับ จะมีความรู้สึกปฏิเสธความจริง...ฉันไม่อ้วนหรอก แต่ในใจก็ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ ในใจรู้ว่ามันไม่จริง แต่ปฏิเสธ..มันก็เลยไม่ได้รู้ตามความเป็นจริง เพราะความคิดเข้าข้างตัวเอง และกลัวว่าต้องเปลี่ยนความต้องการของเรา เพราะว่าลดความอ้วนหมายถึง ลดของกินที่ชอบ

พอรู้ตามความเป็นจริงได้แล้ว พอเริ่มจะลด ก็ถึงกระบวนการแบบ.. อยากให้มันลดทันที เดี๋ยวนี้ อยากให้น้ำหนักส่วนเกินหายไป ชั่วข้ามคืน ข้ามเดือน ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้.. ยาลดน้ำหนักถึงขายดีเป็นเทน้ำ แม้ว่าจะรู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดี เหมือนกับรู้ว่าเค้าหลอกแต่ยอมให้หลอก  แล้วพอลดไปได้แปบนึง ก็กลับไปกินอีก เพราะว่าบอกว่า..มันไม่เห็นลดเลย..ยาก..ทรมาน..กลับไปกินดีกว่า..ทั้งๆที่มันก็เริ่มจะลดอยู่แล้ว แต่เราไม่อดทนพอ

จะหาคนที่ยอมรับความเป็นจริง ทำตามเหตุผลความเป็นจริงได้ยากค่ะ เพราะถูก ความเห็นผิด และความอยากมันบังไปหมดแล้ว


ตัวอย่างอันนี้ มันจะโยงให้เห็นถึงการตัดใจ ทำใจน่ะค่ะ  ทำใจยอมรับ เป็นเรื่องที่สำคัญ ถ้าเขาไปแล้วจริงๆ เราก็ต้องทำใจก่อน ไม่ว่าเราจะคบกันนานแค่ไหน ไม่ว่าเราจะรักเขามากแค่ไหน ดีกับเขามากแค่ไหน  แต่เราได้เลิกกันแล้ว.. ยอมรับ และก้าวต่อไปนะคะ


เมื่อยอมรับว่าเราต้องตัดใจ และช่วยเหลือตัวเองก็หาวิธีการค่ะ  ก็ต้องเลิกคิดถึงเขา หากิจกรรมทำ (กิจกรรมที่ดีนะคะ)   

เราเจ็บ เพราะเราสูญเสีย เราโหวง เพราะสูญเสีย สิ่งที่ยิดว่า เป็นของเรา  และเพราะเราถูกดึงออกมาจากความเคยชิน..ความเคยชินที่เรามีเขา

มันก็จะหายได้เหมือนกัน แต่จะไม่ใช่ ชั่วข้ามคืนนะคะ มันมีเวลาของมัน ยอมรับว่าเราต้องเสียใจ ยอมรับว่าเราจะเป็นแบบนี้ไปสักพัก มันจะหายแน่ค่ะ แต่ต้องผ่านไปให้ได้..

การเจริญสติ ก็คือเครื่องมือที่ทำให้เรามีพลังมากพอที่จะตัดความคิด  เมื่อความคิดเข้ามา เรามักจะถูกดูดให้ไปกับความคิดนั้น ถูกลากจูงไป คิดแล้วก็เสียใจ ฟุ้งซ่าน เดี๋ยวโกรธ เดี๋ยวเสียใจ เดี๋ยวซึมเศร้า แต่มันหยุดคิดไม่ได้ เพราะสติเราไม่มีพลังมากพอ แต่ถ้าปฏิบัติมาสักพัก จะช่วยให้เห็นความคิดที่จะพาเราเข้ารกเข้าพงเร็วขึ้น และมีกำลังที่จะตัดความคิดนั้นโดยมีใจกลับมาจดจ่อที่ฐาน  พอทำได้บ่อยๆเข้า มันก็จะความคิดลากไปมาน้อยลงค่ะ

ถ้าเป็นปรกติทั่วไป ก็พยายามเลิกคิด และหากิจกรรมทำ อย่าพูดถึงเค้า อย่าคุยซ้ำๆ เรื่องของเขา อย่าเจอ อย่าถามถึง...พยายามตัดนะคะ  ทำงานไป หากิจกรรมที่ทำให้ตัวเองสบายใจ พอรู้ว่าคิดถึงเขา ก็พยายามตัดความคิดนั้นแต่เนิ่นๆนะคะ..
บันทึกการเข้า

sarinn

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 2
    • ดูรายละเอียด
ขอบคุณมากค่ะ สำหรับคำแนะนำดีๆ....^ ^ ตอนนี้ดีขึ้นบ้าง ช่วงสงกรานได้มีโอกาสออกไปเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อน ไปเจอคนใหม่ๆที่เราไม่รู้จัก และพูดคุยกับคนเยอะแยะ มันก็ทำให้ลืมไปได้บ้างค่ะ รู้สึกดี รู้สึกว่าทุกคนมีความทุกข์คล้ายๆกัน ไม่ใช่เราคนเดียว แต่เค้าก็อยู่ได้ใช่มั้ยคะ .....แต่แค่เค้าไม่แสดงอออก แต่พอกลับมากรุงเทพ มันก็เหมือนกลับมาที่เดิม มันยังมีความรู้สึกเดิมๆอยู่ เศร้าค่ะ แต่จะพยายามอดทนอยู่กับมันให้ได้
ขอบคุณอีกครั้งค่ะ ^^
บันทึกการเข้า

MiMee

  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 729
    • ดูรายละเอียด
ชอบตัวอย่างเรื่องลดความอ้วนค่ะของคุณ Joy joy อ่ะค่ะ  :) .. อยากลดความอ้วน แต่ก็หักใจไม่กินไม่ได้ .. ลดความอ้วนมันก็ต้องใช้เวลานะ กินตามปากกันมานาน จะให้ปุ๊ปปั๊ปไม่กินเลยก็คงไม่ได้ ก็ต้องค่อยๆลดกันไป นอกจากอาหารแล้ว เราก็ต้องหากิจกรรมอื่นๆทำด้วยถ้าเราอยากให้น้ำหนักลด และเราก็ทำให้มันสม่ำเสมอ อาจจะใช้เวลาเดือน สองเดือน หนึ่งปี สองปี หักห้ามใจค่อยๆลด และมันก็จะลดได้อย่างถาวร ... จริงๆมันก็อารมณ์เสมอๆคล้ายๆกะอกหักเลย แต่คนละประเภทของเหตุการณ์แค่นั้นเอง  ;D

จริงๆแล้ว...เราไม่ทราบหรอกค่ะ ว่าคนๆนั้นเค้าอาจจะเป็นคู่ชีวิตของเค้าก็ได้ แต่มาทีหลังเรา .. เคยอ่านเจอว่าเรื่องของกรรม เรื่องของคู่ มันซับซ้อน .. สิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ต้องไปมองว่าอดีตจะเป็นยังไง มองว่าตอนนี้เราจะทำยังไง จะเดินชีวิตไปยังไงให้เราไม่วุ่นวายใจ จะทำยังไงให้ใจของเราสบาย ทำแค่ปัจจุบันให้ดีก็ยากพอแล้ว พยายามอย่าไปคิดถึงอดีต ไม่งั้นมันจะวนเวียนอยู่แ่ค่ตรงอดีต ทั้งๆที่มันผ่านมาแล้ว

อดทนหน่อยนะคะ คุณ sarinn .. คบกันมานาน จะให้ไม่คิดถึง ไม่นึกถึงมันก็คงยาก .. แต่เราก็ค่อยๆลด ค่อยๆถอน .. เราก็จะผ่านมาได้ ไม่ต้องโหยหาอะไรที่เป็นอดีต มันผ่านมาแล้ว เอากลับคืนมาก็ไม่ได้ เป็นแค่ประสบการณ์หนึ่งของชีวิตที่เราต้องเดินผ่าน

และอย่างน้อยจากเหตุการณ์นี้เราก็ได้เรียนรู้เรื่องรักในทางโลก รักที่เป็นทุกข์ รักที่เราอยากให้มันเป็นตามความคาดหวังของเรา และพอเราไม่ได้ตามคาดหวังเราก็ทุกข์ ...

ตอนนี้เรามาเดินทางใหม่ เรามาเรียนรู้เรื่องรัก...รักที่บริสุทธิ์ รักแบบไม่มีเงือนไข รักแบบไม่เป็นเจ้าเข้าเจ้าของ รักที่มีแต่ความเมตตา และมีแต่การให้ รักที่เห็นเค้ามีความสุข และเราก็มีความสุข และที่สำคัญ ก่อนที่จะไปรักคนอื่น เรามาเรียนรู้ที่จะรักตัวเราเองกันค่ะ ... ทั้งหมดนี้คือ รักที่แท้จริง

ให้กำลังใจ ... เอาใจช่วยด้วยคนน้า  สู้ .... สู้ :D
บันทึกการเข้า